JAZYKOW Nikołaj Michajłowicz, ur. 4 (16) III 1803 (gub. sym-birska), zm. 26 XII 1846 (7 I 1847) Moskwa, poeta zaliczany do Plejady Puszki-nowskiej. Wydał 3 zb. poezji: Stichotworienija N.M. Jazykowa (1833, Poezje N. Jazykowa), 56 sichotworienij N.M. Jazykowa (1844, 56 wierszy N. Jazykowa), Nowyje stichotworienija N. Jazykowa (1845, Nowe poezje N. Jazykowa). Pierwszy okres twórczości J. przypada na lata pobytu w Dorpacie (1822-29). W liryce tego okresu, w której dominuje pieśń studencka, podejmował tradycyjne motywy epikurejskie, bachiczne i erotyczne: Pieśń (Pieśnią, 1823), N.D. Kisielewu (1823, Do Kisielewa). Sięgał także do tematyki historycznej, uprawiał lirykę wolnościową. W 1829 J. przeniósł się do Moskwy i związał z obozem słowianofflów, stając się programowym poetą tego nurtu. Od tej pory zmienił poglądy, a w jego twórczości wzmogły się nastroje religijne. W wierszu Trzęsienie ziemi (Ziemletriasienije, 1844) popularny romantyczny motyw poety przedstawia w duchu ideologii słowianofil-skiej. Atakuje obóz okcydentalistów: Nienaszym (1844, Do nienaszych), Czaadajewu (1844, Do Czaadajewa). J. był także autorem nawiązujących do folkloru bajek wierszem, m.in. Skazka o pastuchie i dikom wieprie (1835, Bajka o pastuchu i dziku), oraz poematu Sierżant Surmin (1845, Sierżant Surmin). L.S.
