JASZYN (wlaśc. Popów) Aleksandr Jakowlewicz, ur. 14 (27) Hj 1913 wieś Błudnowo (gub. wołogodzką), zm. 11 VII 1968 Moskwa, prozaik, poeta Pochodził z rodziny chłopskiej. Był nauczycielem wiejskim. W 1935-41 studiował w Instytucie Literackim im. M. Gorkiego. Od 1928 drukował wiersze w prowincjonalnych gazetach. W 1934 wydał pierwszy zb. poetycki Pieśni Siewieru (Pieśni na cześć Północy), w 1938 zb. Siewierianka (Mieszkanka Północy). Opiewał w nich ojczystą ziemię wołogodzką. Melodyjna poezja J. należy do nurtu postjesieninow-skiego. W czasie II wojny światowej J. był korespondentem frontowym. Na jego powojennej twórczości poetyckiej zaciążyła teoria bezkonfliktowości. W poemacie Alona Pominą (1949, Alona Fomina) idealizuje życie na wsi po wojnie, podobnie w zb. liryki Swieżyj chleb (1957, Świeży chleb). W okresie chruszczowowskiej odwilży pisarz krytycznie ocenił swą dotychczasową twórczość. Odtąd szczerze odsłaniał gorzką prawdę o życiu powojennej wsi, zwłaszcza w opowieściach: Dźwignie (Ryczagi, 1956) i Wołogodskaja swad'ba (1962, Wesele w Wołogdzie). Nowe nastroje znalazły wyraz także w zb. liryki Sowiest' (1961, Sumienie). W zb. Bosikom po ziemie (1965, Boso po ziemi) przeważa liryka pejzażowa. J. często przeciwstawia wiejski pejzaż i moralność środowiska chłopskiego miastu. W.O.
