IWNIEW R i u r i k (właśc. Kowalow Michaił Aleksandrowicz), ur. 11 (23) II 1891 Tyflis, zm. 20 II 1981 Moskwa, poeta i prozaik. Był synem oficera. W 1912 ukończył wydział prawa Uniwersytetu Moskiewskiego. Debiutował w 1909, pierwszy zb. Samosozżenije (Samospalenie) wydał w 1913. W 1913-16 należał do grupy ego-futurystów. Z tego okresu pochodzą m.in. zb. poetyckie: Plamią pyszet (1913, Płomień goreje), Zołoto smierti (1916, Złoto śmierci). Po rewolucji I. przyłączył się do bolszewików, przez pewien czas był sekretarzem A. Łunaczarskiego. W 1919-24 należał do grupy imażynistów, których wpływy są widoczne w zb. Sobice wo grobie (1921, Słońce w mogile). Był to najbardziej owocny okres w jego twórczości, opisany przezeń u schyłku życia we wspomnieniach, m.in. Prawda i mify o Siergieje .fesieninie (1967, Prawda i mity o Sergiuszu Jesieninie). W późniejszych latach występował głównie jako prozaik, bez większego powodzenia. Przekładał na język r°s. literaturę narodów Kaukazu. Znaczenie dokumentu mają wspomnienia I. Upodnożja Mtacmindy (1973, U stóp Mtacmindy). W.O.
