IWANÓW G i e o r g i j W ł a d i m i r o w i c z, ur. 29 X (10 XI) 1894 Kowno, zm. 28 VIII 1958 Paryż, poeta. Pochodził z rodziny szlacheckiej. W 1910 ukończył korpus kadecki w Petersburgu. Pierwsze wiersze, opublikowane w 1911, nosiły ślady egofuturyzmu. Podobnie w wierszach z pierwszego zb. Otpfytije na ostrów Cytiem (1912, Odpłynięcie na wyspę Cyterę) uwidaczniają się wpływy dekadenckich nastrojów epoki. Wkrótce I. zbliżył się do akmeistów. Z okresu wpływów akmeizmu pochodzą zb.: Wieriesk (1916, Wrzos) i Sady (1921, Sady). W 1923 I. emigrował razem z żoną, poetką I. Odojewcewą, do Paryża, gdzie stał się jednym z najbardziej znanych poetów pierwszej emigracji porewolucyjnej. W jego twórczości emigracyjnej dominuje liryka filozoficzna, jak np. w zb. Róży (1931, Róże). W wierszach zamieszczonych w zb. Portriet bież schodstwa (1950, Niepodobny portret) I. snuje rozważania o istocie sztuki. W tomie Stlchi (1958, Wiersze), zawierającym utwory pisane w 1943-58, poeta wyraża pesymistyczny stosunek do życia. Metafizyczna pustka, jaką odczuwa, znajduje ujście w samonegacji oraz odrzuceniu wszystkich wartości, w tym religii. Najpełniejszy, jak dotąd, wybór poezji L wyszedł w 1975 w Wiirzburgu. W 1928 I. wydał księgę wspomnień o czasach młodości Pietier-burgskije zimy (Zimy petersburskie), krytykowaną za skrajny subiektywizm.
