IWANÓW Anatolij Stiepanowicz, ur. 5 V 1928 wieś Szemonaicha (obwód wschodnio-kazachstański), prozaik. W 1946-50 studiował na wydziale dziennikarskim Uniwersytetu Kazachskiego w Ałma-Acie. W 1958-64 był zastępcą red. nacz. czasopisma "Sibirskije Ogni", w 1972 został red. nacz. miesięcznika "Mołodaja Gwardija". Debiutował w 1954 jako autor opowiadań o wsi syberyjskiej, która stała się tematem niemal całej jego twórczości. W 1958 wydał powieść Powitiel (Powój), kronikę losów rodziny chłopskiej od I wojny światowej do lat 50. na tle burzliwych przemian w kraju. W powieści Tieni isczezajut w połdień (1963, Cienie znikają w południe) wystąpił jako propagator ateizmu. Najbardziej znanym dziełem I. jest powieść Odwieczny zew (Wiecznyj zow, t. 1-2, 1970-76). W powieści tej (zekranizowanej) ukazuje w sposób artystycznie prymitywny walkę klasową oraz kształtowanie się postaw pod wpływem układów politycznych na wsi w czasach rewolucji, wojny domowej i następnych dziesięcioleci. W okresie ostatnich przemian pisarz zajmuje stanowisko skrajnie zachowawcze, a redagowana przezeń "Mołodaja Gwardija" jest ośrodkiem literatury i publicystyki miernej, przeciwstawiającej się reformatorskim tendencjom we współczesnej lit. roś.
