INBER W i e r a M i c h a j ł o w n a, ur. 28 VI (10 VII) 1890 Odessa, zm. 11 XI 1972 Moskwa, poetka i publicystka. Córka nauczycielki i właściciela wydawnictwa naukowego, studiowała na Wyższych Kursach Żeńskich w Odessie. W 1910 wyjechała na Zachód. Powróciła do Rosji w 1914. Debiutowała w Paryżu tomikiem wierszy Pieczalnoje wino (1914, Smutne wino). Kolejne zb. poetyckie opublikowała już w Rosji. Były to: Gor'kaja usłada (1917, Gorzka osłoda), Briennyje słowa (1922, Słowa ulotne), Ceł i put' (1925, Cel i droga), Synu, kotorogo niet (1927, Synowi, którego nie ma). Wiersze te mają charakter osobisty, powtarzają się w nich motywy miłości, uczuć macierzyńskich, bólu i smutku z powodu rozłąki i odchodzącej młodości. W 1922 L na stałe zamieszkała w Moskwie. W połowie lat 20. zbliżyła się do Literackiego Centrum Konstruktywistów i zajęła się pracą dziennikarską. Z tego okresu pochodzi tom szkiców Tak naczinajetsia dień (1927, Tak zaczyna się dzień), notatki z podróży Ameryka w Paryżu (Amieńka w Pariże, 1929) oraz opowieść autobiograficzna poświęcona inteligencji poszukującej nowej drogi Miejsce pod słońcem (Miesto pod sobicem, 1928). W latach 30. I. opublikowała dwa poematy: Putiewoj dniewnik (1938, Dziennik podróży) i Owidij (1939, Owidiusz), zawierające refleksje na temat tajemnic i zadań sztuki, oraz komedię wierszem dla dzieci Sojuz matieriej (1938, Związek matek). Lata 1941-44 I. spędziła w oblężonym Leningradzie. Blokada Leningradu stanowi osnowę tematyczną wierszy Dusza Leningrada (1942, Dusza Leningradu), tomu prozy Poczti tri goda. Leningradskij dniewnik (1946, Prawie trzy lata. Dziennik leningradzki) i poematu Południk Pułkowa (Pułkowskij mieridian, 1943). Po wojnie I. opublikowała cykl wierszy Put' wody (1946-51, Szlak wodny), oparty na wspomnieniach z pobytu w Uzbekistanie i Iranie, autobiograficzną powieść dla dzieci Kiedy byłam mała (Kak ja była maleń-
owienie i mastierstwo 1957,1954), tom publicystyki literackiej Wdochnowienije i mastierstwo (1957, Natchnienie i mistrzostwo) oraz zb. wierszy nawiązujących do życiorysu i dzieła w. Lenina Apriel (1960, Kwiecień). T.Zo.
Jegor Aleksandrowie z, ur. 2 V 1926 wieś Korszewo (okręg woroneski), poeta. Walczył na froncie, potem przebywał jako żołnierz p Niemczech Zach. i w Austrii. Ukończył Instytut Literacki im. M. Gorkiego. Jnkować zaczął od 1945. Rozgłos przyniosły mu poematy publicystyczne, ujęte
w sposób liryczny, pisane w manierze A. Twardowskiego: Sud pamlati (1963, Sąd pamięci), Dalpamiati (1977, Dal pamięci). Opowiadają o losach żołnierzy niemieckich w sfaszyzowanych Niemczech Zachodnich, zawierają także rozważania nad historią i totalitaryzmem. Podobne reminiscencje filozoficzno-publicystyczne są treścią poematów Żyzń prożyt'... (1979, Życie przeżyć...) i Dwadcat' piąty/ czas (1985, Dwudziesta piąta godzina). Swoje zachowawcze, wielkomocarstwowe poglądy na politykę i literaturę I. wyraził w tomie szkiców Kołokol święta (1984, Dzwon świata). F.N.
